Ik ben al geruime tijd heteroseksueel. Al sinds mijn twaalfde, geloof ik. Voorheen was ik verliefd op jongentjes. Op Benny uit mijn klas, met zijn zwarte krulletjes en zijn lief reeënnekje. En op Johnny die naar klaprozen en lelietjes-van-dalen geurde. Met zijn lekker zachte dikke buikje waaraan ik mijn oor te luisteren legde naar het borrelen van zijn maag. Het was een wonderlijke tijd.
Ik stond ergens aan de Afrikalaan naar de City Parade te kijken die traag en denderend van vreugde aan mij voorbij trok en ik moest plots denken aan de splitsing van het arrondissement Halle-Vilvoorde.
Jullie maken veel te veel lawaai, schreeuwde ik de arbeiders toe die doende waren met behulp van een bulldozer, een kraan en een drilboor de straat op te breken.
Waarom rijden de rijkswachters eigenlijk niet meer met Porsches? En waarom moest er niemand lachen met mijn mop over die waakhond?
Wat betreft het opvullen van het gat in de markt is De Wasbar een schot in de roos. Dus ik zou zeggen: proficiat, jongens, en nog veel succes toegewenst in de horeca en het vrije marktgebeuren.
Ik had het ter gelegenheid van het zomernummer van dit magazine waarvan ik editor in residence ben (baas, dus) een keer willen hebben over Margareth Thatcher.
Vorige week was ik aanwezig op het Hartenpijncongres in de Vooruit en ik stond altijd maar te denken aan Snof en Pipco.
Ik ging met mijn maat Rocky naar Racing Gent. Hij is zoals de meeste mensen een voetbalfan. Ik ken niets van voetbal maar ik vind het wel een tof spelletje. Er wordt alleen te veel drukte rond gemaakt.
Ik trad binnen in het land der blinden. Dit land bevindt zich in de gemeente Laken, in Brussel, in een vergeten straat niet ver van het paleis van onze vorst.
Ik zat met mijn maat Rocky dwaze praat te verkopen in café de Video. Plots wilde Rocky toch een keer ernstig uit de hoek komen. Hij nam het woord: ‘Vos, ik vind dat toch allemaal uiterst schrijnend al die toestanden in de wereld.’
Mijn maat Rocky sprak tot mij: ‘Vos, ze gaan Zwarte Piet afschaffen om het racisme en het fascisme te bestrijden.’
Ik woon in een huisje achter het Astridpark hier in Gent. Er is een leuk vijvertje in dat park met allemaal eenden en ganzen.
Geleerde onderzoekers in de communicatiewetenschappen beweren dat de gemiddelde krantenlezer in eerste instantie de stripverhalen en overlijdensberichten bekijkt. Ik niet, ik lees altijd eerst de datum op de voorpagina van de gazet. Wanneer er dan bijvoorbeeld staat: dinsdag 7 september, dan denk ik meestal: god jongens, is het nu alweer 7 september? En Dan pas lees ik de overlijdensberichten. Misschien uit een diepgewortelde, niet nader te verklaren nieuwsgierigheid omtrent het feit of ik er zelf nog niet bijsta.
Ik zat zondagavond te kijken naar een uitzending voor meerwaardezoekers. Altijd en overal ben ik op zoek naar de meerwaarde. Ik ben immer bereid, zelfs op mijn leeftijd, iets bij te leren. Het schijnt dat de oude romein Cato nog op zijn tachtigste Grieks is beginnen leren. Men zou zeggen: jongen, dat is echt de moeite niet meer, laat het rusten. Rookt gezellig een pijp bij het haardvuur en trekt u nergens meer iets van aan. In het oude Rome bestonden er echter nog geen pijpen, dus in die zin kan men het nog enigszins begrijpen dat er mensen waren die uit pure verveling Grieks begonnen te leren.
Ik wil het hier heden hebben over iemand die ik niet bij naam zal noemen omdat ik zijn privacy respecteer en hem dientengevolge onder de schuilnaam Ward De Bever zal ten tonele voeren.
Ik dacht eens dat iemand een Turk was maar het was geen Turk. Het was een gewone autochtone Vlaming die, geloof ik, Marcel van Damme of zo heette, gelijk de meeste mensen.
Ja vrienden, het is weer nieuwjaar en dus tijd om onder te duiken want ik heb dit jaar weer ongelofelijk veel vijanden gemaakt. Maar de mensen willen mij niet begrijpoen. Ik wil overal en altijd vrede stichten. De lieve vrede bewaren.
Niemand wil mij geloven maar het is de taak van de openbare omroep de dode dingen in ere te houden. Het is een taak die de BRT plichtbewust vervult door middel van uizendingen als het swingpaleis waar men de dood haarscherp in beeld brengt.
Mijn vader had een kleine boerderij en veel kinderen. Gedurende een zekere periode, in de jaren zestig, waren we met negen thuis, zeven kinderen en pa en ma.
Ik heb weer iets bijgeleerd, en dat op mijn leeftijd. Het was iets over Status Quo, die popgroep van vroeger.
Mijn maat Rocky heeft een probleem met heteroseksuele vrouwen: wanneer hij nuchter is durft Rocky niet met hen te praten en wanneer hij dronken is dan kan hij het niet meer.
In this country of mud, built on mounds of earth in the estuary of the large rivers that flowed down from the mountains of Europe to hurl themselves onto the mire here, we found ourselves in a land of plenty straight after the war. Following deprivation and hardship, this is where we ended up in this distant future. Now we find ourselves under a mountain of meat, meat from pigs, those omnivorous animals.
Ik ga mij vanaf nu met van alles beginnen te moeien. Zelfs als zijn het mijn zaken niet. Ik hoor de mensen al bezig: Vos gaat er zich eens mee moeien. Het zal weer wat zijn. Maar ik vind er is te weinig liefde overal, echt waar, dat is mijn mening en ik deel ze. Deze samenleving is geobsedeerd, niet door de liefde maar door de dood.
Wie mij in badpak wenst te aanschouwen moet zich nu zondag naar de Coupure begeven alwaar ik met honderden andere helden in het water zal duiken.
